“खाउँ रोटी खान सकिदैन, दाउँ बहर दाउन सकिदैँन, टेकौँ लट्ठी टेक्न सकिँदैन के हो ?” – बा ले पल्लो कोठाबाटै गाउँ खाने कथा सोध्नुभयो ।
म चार कक्षातिर पढ्थेँ, भाई सानै थियो शायद १ कक्षातिर पढ्थ्यो कि ? एउटा सानो घर थियो त्यही घरको तल्लो तलाको पल्लो कोठामा बाआमा सुत्नु हुन्थ्यो भने वल्लो कोठामा म र भाई । तर त्यस दिन गाउँकै टिङ्की दिदी आउनुभएको थियो पाहुना बनेर । टिङ्की दिदी गाउँका सबै काका र दाजुहरुको तातो गफको बिषय, १०–११ बर्षको मलाई उहाँहरुका कुराहरु घिनलाग्दा लाग्थे ।
आखिर ज–जस्ले जे जे कुरा गरेपनि उनी मलाई असाध्यै माया गर्थिन । घरमा आमा–बा सँग सोधेर घण्टौँ जङ्गल घुमाउँथिन् अनि त्यतीखेर बनका जनावरहरुले खस्रयाक खुस्रुक गर्दा छातिमा टाँसेर झाडीमा लगी जोगाउथिँन । कहिलेकाहीँ ती जनावर भाग्न घण्टौ पनि लगाउन सक्थे । उनको तातो गालामा गाला जोडेर उनको कसिलो आलिङ्गनमा बस्नु असहनिय हुन्थ्यो तर जङ्गली जनावर देखि डराउने म के नै गर्न सक्थेँ र ?
उनको र हाम्रो घर करिब पाँच मिनेटको दुरिमा थियो । आमा–बा घरदेखि पर कुनै काममा गएको बेलामा उनैलाई बोलाएर हाम्रो जिम्मा लगाएर जानुहुन्थ्यो । बा–आमा बाहिर गएको बेलामा परालको कुन्यु वा बुईँगलको एकान्तमा लगेर आमा छोरा खेल्ने भन्दै दुध चुस्न अराउँथिन् । म धेरै जसो लाज भानेर भागिदीदिन्थेँ तर कहिलेकाहीँ धरै नपाएपछि......। एउटा नमिठो तितो भरिन्थ्यो मुखभरि र त्यो निकै समयसम्म रहन्थ्यो ।
उनको र मेरो प्रीय खेल थियो जिब्रो जुधाउने । दुध चुसाइसकेपछि होस वा जिब्रो जुधाई खेल सकेपछि उनी लामो लामो श्वास तान्दै लम्पसार पर्थिन र मलाई आफु माथि तानेर हिरीक्कै हुनेगरि च्याप्थीन । जब छुट्टी सकिएर पढ्नलाई शहर फर्किन्थेँ टिङ्की दिदीको यादले एकतमास सताईरहन्थ्यो ।
अँ, उनै टिङ्की दिदी भोलि हामीसँगै काठमाडौँ जान बेलुकै बस्ने गरि हाम्रो घर आएकि थिईन । उनि म र भाईको बिचमा सुतेकि थिईन् । त्यस साँझ घरको माहोल निकै रमाईलो थियो । रमाईला गफगाफ सँगै गाउँखाने कथा सोध्ने भन्ने भईरहेको थियो ।
“सूर्य, बाघ र सर्प ।”– टिङ्की दिदीले मेरो गन्जीबाट मास्तिर हात छिराएर आफुतिर तान्दै उत्तर दिईन । एउटा न्यानोपन थपियो ममा ।
“सेति गाई पानी खान गई, पानी खाएर आउँदा राती भई, के हो ?”– टिङ्की दिदीले अर्को गाउँखाने कथा सोधिन् र सँगसँगै मेरो टाउको लगेर उनको नाङ्गो स्तनमा जोडिन् । बल्ल थाहा पाएँ अघिको न्यानोपनको कारण, टिङ्की दिदी त करिब करिब नाङ्गो पो भईसकेकी रहिछन् ।
“सेल रोटी पकाको ।”– बा को जवाफ आयो तत्कालै ।
गाउँ खाने कथाको सवाल जवाफसँगै निकै कुराहरु भए त्यो रात । निदाउन नसके नि निदाएको अभिनय गर्दै थिएँ म पुरानै पारंगत थिएँ म निद्राको अभिनयको लागी ।
क्रमशः...........
(यहाँहरुको अमुल्य सुझाब र सल्लाहको अपेक्षा सहित..)
No comments:
Post a Comment
Thank You very much. Raj